July 16, 2016

„Раздвоени“

„ -„Заминувам наскоро.“
Предупредување за да ти останам далечна,
да останам далечна колку дланката,
да ми дозволиш да останам недопрена и нескршена.
Ќе биде полесно вака, или барем јас така мислам..

Но ти ми дојде со тие зелени очи
и кога се насмевна поверував - 
Можеби овој пат се ќе биде добро.

Одеднаш дистанцата се претвори во неколку инчи
кои ги разделуваа нашите заспани тела.
Дистанцата колку испружена рака беше незамислива,
затоа што како би можеле да бидеме толку далечни
кога срцата ни се испреплетија толку цврсто?
И да, ти ме допре..
Ме запалија твоите скитнички усни, само за да ги угаснат 
морниците кои лазеа по мојот грб, и ме милуваа нежно во самракот.

Глумевме дека го имаме она „засекогаш“
Те молев да престанеш да пушиш цигари
а ти секогаш ме наведуваше да започнам..
„Само кога ќе се опијам“ - ќе кажев.
Ќе се насмевнеше и ќе ми кажеше дека сум слатка,
зборлеста и весела.
Ти воопшто не знаеше дека не сум се почувствувала така одамна,
дека ме изваде од под темниот облак кој ме давеше во дожд долго
а ти ми го покажа изгрејсонцето повторно.

Времето дојде.

Ја прочита таа порака кога се качи во авионот..
„Ќе успееш, се гледаме наскоро“
Но шест месеци и не се така скоро кога ги бројам часовите во кои не сум со тебе.
И ти си високо во облаците, сигурно е прекрасно,
но јас не сум до тебе, нема со кого да го споделиш тоа чувство.

Моите пријатели ме убедуваат дека ќе заборавам и дека ќе бидам среќна.. 
И сум, но сум без. 
Што знаат тие?

Сакам да се смеам на твоите дланки додека ме скокоткаш 
да ги кажувам твоите глупави шеги со надеж дека ќе те насмевнам.
Да ти кажам дека си ми доволен, 
и наместо да мислиш дека си проклетство
да те убедам да поверуваш дека всушност си благослов.

Не велам дека сум заљубена,
но не го сметам ни за страст.
Чувствувам нешто што дошло во лошо темпирано време..
Раздалечени сме 4172 милји.

И ти ми даде се што посакав.
Не е ли тоа најдоброто од се?
Далечината стана колку неколку света наместо неколку граници преку,
должината на раката стана сон како ме повлекуваш назад во креветот,
а собата се полни со утринската светлина додека ме молиш да лежам покрај тебе 
уште малце подолго..

Сакам да бидам таа кај која ќе се вратиш во вистинско време.“


July 10, 2016

„Ние не сме херои“

„Сеуште ме прогонуваат
сенките на болните души
кои не успеав да ги љубам.
Ги слушам како вриштат 
и го проколнуваат моето име.
И не сакам да живеам со вина,
но ние не сме херои 
не можеме да бидеме повеќе од само
души жедни за малку блискост..
Не можеме да бараме премногу,
не смееме да бидеме толку скржави.
Не можеме да очекуваме
другите да имаат чувства за нас
само затоа што 
ние имаме чувства за нив..
Не, не смееме да сме толку сурови!“


July 8, 2016

„(Не)Заборавени“

„Дојди, да заборавиме,
горчливи вкусовии 
и зборови кои гребат.
Патишта по кои сме чекореле
а срцата ни се враќале назад.
Да заборавиме цела една вечност
кога ги замолкнавме гласовите
и ја почувствувавме крвта
како врие до точка на пулсирање.
Ајде дојди да заборавиме,
ти бојата на нејзините усни
а јас на неговите очи.
И тие мириси кои никогаш немаа смисла,
пропратени од слепи искушенија
ние не бевме тие грешници.
Дојди да заборавиме,
да заборавиме дека ти заборави да се вратиш
а јас заборавив да те чекам..
Да заборавиме што заборавивме на нас.“



Поеми









June 4, 2015

„Таа поради чие лице испловија илјада бродови“

„Бегам како протерана од еден пекол во друг
o зошто боговите ме натераа да го изливам нивниот гнев?
Газам врз пепелта од нивните коски
чувствувајќи го секој прободен меч,
о зошто ја видов светлината на овој ден?
Не побарав коси од растопено злато,
нити смарагдни очи и тело како ленено платно
Се родив од нечија страст во сон,
да бидам кралица и слугинка,
да носам тага во сечиј дом.
Ги слушам во ноќта врисоците на сираците и вдовиците,
го проколнуваат моето име за овој сторен грев..
Ја молам смртта да ме понесе на дланки,
не доведов ли доволно страдање на овој свет?
Ова бегство во рајот по цена на дожд од стрели,
и прегратките на саканиот за мирисот на челик и крв
огнените ветрови доведоа гневни едра
да ја вратат украдената чест на оној кој ме зароби прв.
И низ вековите тие ќе го шепотат моето име,
таа која распосла гробови зад петите,
таа која остави крвави солзи во очите,
таа која направи браќа да си зариваат ножеви во грбовите.
Јас Божицата протерана од рајот,
јас грешницата недостојна за пеколот,
јас која се родив и умрев во рацете на љубениот.
Сонцето веќе не сјае над моето небо,
замолкнаа и гласовите на мечовите,
ова тело кое ми е бесмртен дар
веќе не е пехарот со вино во рацете на краловите.
Молчам пред татковите порти,
срамот е потежок и од сандак злато.
Додека светлината не се претвори во мрак,
и времето не се излее како песок низ прстите
ќе бидам проколнувана, ќе бидам посакувана..
Еј богови понесете ме на градите,
еј кралови одведете ме на дланките,
ќе ја вратам гордоста која ви ја украдов вас
ќе живеам за денот кога вашиот гнев ќе згасне
да ја освојам повторно љубовта на Спарта јас.“

Колекција митска поезија („Таа поради чие лице испловија илјада бродови“)





December 1, 2014

„Боемот и Дамата“

И од сите нив таа се заљуби во мене. Јас боемот со залутано срце, искинати фармерки и бушава коса. Не живеев за да преживеам туку да доживеам.. Сум видел се.. И небо без ѕвезди, и облаци без дожд, и чаршави од студ и утра без сонце.Што имав да и понудам освен поезија начкртана на парче салфетка секое утро до нејзиното врело кафе, колачи од бакнежи и будење со старите хитови од ‘80тите.. Не сум видел посреќна девојка од неа.. Како да пронашла кофчег со богатство а не едно момче со џебови полни неостварени соништа. Ме сакаше до лудост.. таа мала разгалена палавка..
Нашите светови не припаѓаа во иста галаксија, ма не не..
ниту во ист универзум. Кога ќе ја видев како доаѓа облечена во лелеав црвен фустан, накитена со бели бисери и со немирните златни локни кои паѓаа ноншалантно на нејзините заруменети образи срцето ми се кинеше.. Каде би ја однел јас таква совршена..
Во најпознатиот музеј каде што припаѓа ремек дело како неа или во некој заскитан крај во нашиот град.. Не, не.. Таа не припаѓаше на моето поднебје, таква ѕвезда мораше да сјаје онаму каде што сите ќе ја видат но таа и покрај се прифаќаше да биди единствена ѕвезда во моето мрачно небо.. И во ноќите кои ги поминувавме на некое место од каде се гледаше сјајот на целиот град, и' немаше крај на радоста која и' пламтеше во очите.
„Зошто ме сакаш?“ - прошепотив.. „Погледни каде те доведов, ваква убавина скриена од сиот свет.. На тие штикли а знаеш дека секаде одиме пеш, треба да изодиме безброј улици додека да стигнеме до дома.. А и од ова ефтино вино утре ќе имаш главоболки..“
Во истиот миг ги намршти ангелските очи и ме прегрна како мало дете на кое сакаат да му ја одземат омилената играчка. „Ти не ме скри од сиот свет, ти мене ми го покажа како да го гледам со други очи. Со тебе би чекорела дури и петиците не ми прокрвариле, зошто тебе секој ден срцето ти крвари што мислиш дека неможам да бидам среќна покрај тебе.. Но напротив.. посреќна девојка од мене нема, а ако оваа љубов е горко вино.. тогаш прифаќам да сум пијана целиот свој живот!



October 1, 2014

„Љубов како од романите“

Не знаеше што значи да биде оставена. Таа сама знаеше кога беше вистинско време да замине. Немаше драми нити премногу монолог. Секогаш доследна на својот лик. Таа беше ѕвезда. Начинот на кој зборуваше криеше длабока страст, чекореше како да го поседува светот.. Очите и сјајеа како сафири, со еден нејзин поглед префрлен преку рамо сите остануваа хипнотизирани. Само тој беше доследен за неа, жесток и неуморен, како од љубовен роман.
Таа луда за него, тој опиен за неа. Како да беа створени да траат до бескрај.
Секој посакуваше барем за миг да влезе во нивната бајка.. да ја открие тајната на таа нивна неопишлива среќа. Гледајќи ги нив беше невозможно да не веруваш во судбина..
Такви ликови можат да бидат заедно само во романите..  но што би биле тие без некој суров заплет.. И во еден миг здивот ни застана. На никој не му беше јасно што се случи таа есен.. Како птиците да ја однесоа со себе некаде далеку вистината за тие безвременски љубовници.
Него го среќававме често на станицата, ќе одмавнеше така растревожено и ќе го снемаше во толпата.. А неа.. неа ја немаше со денови. Ја сретнавме случајно во еден бар.. сеуште беше многу убава, но како нешто да недостигаше.. Во очите и беше спласнал огнот, зборуваше со некоја лажна среќа и даваше некои нејасни одговори. Во очите сафирите и се претвориле во пепел, здивот и се одземаше кога ќе го промрморевме неговото име..
Молчејќи гледавме едни во други и го знаевме одговорот.
Тие беа главни ликови, но во две различни приказни.